فرآیند برنامه ریزی استراتژیک اساسأ فرآیندی هماهنگ کننده بین منابع داخلی سازمان و فرصتهای خارجی آن می باشد.هدف این فرآیند نگریستن از درون «پنجره استراتژیک» و تعیین فرصتهایی است که سازمان از آنها سود می برد یا به آنها پاسخ می دهد.بنابراین فرآیند برنامه ریزی استراتژیک ، یک فرآیند مدیریتی است شامل هماهنگی قابلیتهای سازمان با فرصتهای موجود. این فرصتها در طول زمان تعیین شده و برای سرمایه گذاری یا عدم سرمایه گذاری منابع سازمان روی آنها ، مورد بررسی قرار می گیرند. حوزه ای که در آن تصمیمات استراتژیک اتخاذ می گردند شامل ۱- محیط عملیاتی سازمان ،۲- مأموریت سازمان و ۳-اهداف جامع سازمان می باشد. برنامه ریزی استراتژیک فرآیندی است که این عناصر را با یکدیگر در نظر گرفته و گزینش گزینه های استراتژیک سازگار با این سه عنصر را آسان می سازد و سپس این گزینه ها را به کار گرفته و ارزیابی می کند.

مزایای استفاده از برنامه ریزی استراتژیک:

  • قبل از پیش آمدن مشکلات احتمالی از وقوع آنها خبر می دهد.
  • تغییرات را مشخص کرده و شرایط عکس العمل در برابر تغییرات را فراهم می کند .
  • هر نیازی را که برای تعریف مجدد سازمان ضروری است تعیین می کند.
  • برای دستیابی به اهداف از پیش تعیین شده بستر مناسب ایجاد می کند.
  • به مدیران کمک می کند که درک روشن تری از سازمان داشته باشند.
  • شناخت فرصتهای بازارهای آینده را آسان تر می سازد.
  • به مدیران کمک می کند تا در راستای اهداف تعیین شده تصمیمات اساسی را اتخاذ کنند.
  • به نحو مؤثرتری زمان و منابع را به فرصتهای تعیین شده تخصیص می دهد.
  • هماهنگی در اجرای تاکتیکهایی که برنامه را به سرانجام می رسانند به وجود می آورد.
  • زمان و منابعی را که باید فدای تصحیح تصمیمات نادرست و بدون دید بلند مدت گردند، به حداقل می‏رساند.
  • قالبی برای ارتباط داخلی بین کارکنان به وجود می آورد.
  • ترتیب دهی اولویتها را در قالب زمانی برنامه فراهم می آورد.
  • مزیتی برای سازمان در مقابل رقیبان به دست می دهد.
  • مبنایی برای تعیین مسولیت افراد ارائه داده و به موجب آن افزایش انگیزش را باعث می شود.